Acuut, kortdurend hoesten

Deze hoest is te onderdrukken!

Hoesten is dan het gevolg van kriebel in de keel.

De kriebel wordt veroorzaakt door slijm uit de neus of door onrust in de keelamandelen.

Het slijm wordt gewoon doorgeslikt! Hoesten is dus niet op te lossen. Eventueel het slijm wel!


Uit gemakzucht wordt dit hoesten meestal bronchitis genoemd!

Gaat men hard en geregeld hoesten dan wordt de longfunctie minder goed en ontstaat er beschadiging in de longen.

Zo ontstaat bronchitis.

 

Conclusie:
U samen met de huisarts moet de oorzaak van de hoest opsporen en die behandelen.

De patiënt moet aangeven dat het veroorzaakt wordt door onrust van het slijmvlies in de bovenste luchtwegen.

Bij kindertjes moeten de ouders constateren dat de mond openstaat, dat de neus dicht zit en dat de oogjes geirriteerd zijn.
Ook dat er dan af en toe groen snot uit de neus komt


Longonderzoek, dus ook het onderzoek met de stethoscoop door de arts, is meestal niet nodig.

Goed onderzoek in keel en/of neus, en zelfs van het slijmvlies van de ogen kan de oplossing geven.

De patiënt moet trachten er geen “langdurend” hoesten van te maken!

Dus de reaktie onderdrukken!


Hoesten is de meest voorkomende reden voor patiënten om naar de huisarts te gaan.
Hoesten wordt door sommigen artsen alleen als een verdedigingsmechanisme gezien dat een bijdrage levert aan het verwijderen van overmatige hoeveelheden secreet en vreemd materiaal.
Deze “specialisten” vergeten gemakshalve dat, bij gezonde mensen, hiervoor de neus dient en dat er verder een trilhaarfunctie van de slijmvliezen bestaat dat dit werk prima doet zonder hoesten. Zie: neusfunctie
Dus hoesten hoeft niet! Maar door de neus ademen is belangrijk!


Daar de hoestactie gedaan wordt door de longen, wordt het hoesten door velen (ook artsen) als een longaandoening beschouwd.
Echter de longen produceren alleen de lucht als een blaasbalg.
De actie, het verplaatsen van slijm, vindt in de keel plaats.

Door de uitademing wordt het vocht uit de longen verwijderd. Zie: Ademhaling
Alleen bij ernstige longaandoeningen en bij zeer hard hoesten komt het slijm werkelijk uit de longen.
Is het werrkelijk een longaandoening dan nog moet het slijm voorzichtig verwijderd worden, opdat de aandoening niet chronisch wordt door beschadiging!

Toch is hoesten meestal een reden voor de huisarts een stethoscoop te pakken en de longen te beluisteren. En U vindt dat vanzelfsprekend, en laat dat toe!
Als patiënt zou U zich kunnen afvragen of dit wel juist is.
Is de oorzaak niet gewoon een kriebel in de keel?
Zou het niet meer voor de hand liggen dit gebied als deel van de gehele luchtweg beter te laten onderzoeken?
Daar dit onderzoek echter veel moeilijker is wordt dit gemakshalve door de arts maar niet gedaan.
En U vind het onderzoek met de stethoscoop indrukwekkender en meer voor de hand liggen, dus laat het toe.
Maar de dokter is niet instaat met luisteren te beoordelen of dit komt doordat U zojuist hard gehoest heeft, of het veroorzaakt wordt door bacteriën, door irritatie of door een virus.

Wat doet de arts: Omdat de aandoening een naam moet hebben wordt het een meestal een virale aandoening, bronchitis of zelfs longontsteking genoemd. Bij kindertjes heet het al spoedig astma!

Soms leest of hoort U, bij reclame boodschappen van hoestdrankjes, dat de hoest los moet komen! Dat is natuurlijk het slijm, dat los moet komen! Maar dat moet vanzelfsprekend niet gebeuren. Want komt het los dan is het vaak de beschermende slijmlaag die U er van af hoest, en dat is niet goed .
Het hoesten moet U zelf verminderen, dus onderdrukken!

In de standaard voorlichting van het Nederlands Huisartsen Genootschap kunt U het volgende lezen:

  • Hoesten is het gevolg van een ongecompliceerde luchtweginfectie ( meestal viraal ) die zonder speciale maatregelen over het algemeen binnen 2 á 3 weken vanzelf over is.
  • Van geen van de vrij verkrijgbare hoestmiddelen is de werkzaamheid aangetoond.
  • Keelschrapen wordt afgeraden omdat dit het hoesten kan onderhouden.

Niet wordt overwogen of dit keelschrapen de oorzaak van het hoesten is!
En nog erger is dat niet wordt aanbevolen de bovenste luchtwegen te onderzoeken.

U weet, als patiënt, maar al te goed dat de meeste hoestaanvallen ontstaan na kriebel in de keel.

De oorzaak daarvan kan zijn :

  1. verkoudheid waarvoor weer zeer veel oorzaken zijn aan te wijzen ( maar niet viraal! ) Zie: verkoudheid
  2. verslikken
  3. mondademhaling met daarbij het inhaleren van ongunstige lucht, dat irriteert.
    Zie: Irritaties en Neusfunctie
  4. een hinderlijk gebitje
  5. snurken
  6. een overgevoelige keel ( een hoge keelreflex )
  7. nog vele oorzaken die U zelf kan verzinnen
    Het meest voorkomende is het chronisch irriteren met snuiten, kuchen keelschrapen en licht hoesten.

Het gevolg van de kriebel is dat U flinker gaat hoesten. Dit kan beperkt blijven of zeer overdreven gedaan worden waarbij U de gehele longen gebruikt.
Dit laatste heeft natuurlijk tot gevolg dat U de normale longfunctie verstoord en het slijmvlies gaat beschadigen. Zie ook : Snuiten enz
Zo kan werkelijke longpathologie, zoals benauwdheid, ontstaan hetgeen al gauw “astma” wordt genoemd.

Het zou dus voor de hand liggen het hoesten te behandelen met een oorzakelijk advies om ernstiger pathologie te voorkomen.

De belangrijkste behandeling is:

  • Proberen niet te hoesten om beschadiging te voorkomen!
  • De oorzaak van de kriebel opsporen en behandelen.
  • Medicament: De meeste vrij verkrijgbare hoestmiddelen hebben een verzachtende werking. Codeïne heeft een reflexdempende werking. Het werkt dus goed als hoesten niet noodzakelijk is.

Conclusie :
De meest voorkomende oorzaak van kortdurend hoesten is een
chronische infectie in de bovenste luchtwegen die weer opvlamt bijvoorbeeld
door weerstandvermindering.

Zie:
chronische ontstekingen.

Bij kindertjes die hoesten loopt het sneller uit de hand, omdat de luchtpijpjes door de kleine diameter eerder dicht zitten en de zelfcontrole moeilijker is.
Bij koorts is het dan zeker nuttig ook de longetjes te beluisteren.
Maar nog altijd is de oorzaak in de bovenste luchtwegen te vinden!
Meestal zijn het dan de chronisch ontstoken amandelen of het slijmvlies in de neusbijholten.

Maar zelfs de kinderarts kijkt daar niet meer naar!

Zie: chronische ontstekingen


Ga Terug